Zo’n vier jaar geleden was mijn idee van vrijheid lichtelijk anders dan nu. Als ik het zo mag verwoorden.
Ik wilde uitgaan, om 4 uur thuis komen, spijbelen en toch goede cijfers halen, festivals bezoeken en naar de andere
kant van de wereld op vakantie gaan. Ik werd boos als ik niet ‘volwassen’ genoeg was. De vrijheid die ik had was
niet goed genoeg. Als ik het nieuws keek was ik keer op keer verbaasd, maar niets verafschuwde mij.
Nu ik daar aan terug denk kan ik mijzelf w...el voor mijn hoofd slaan. Wat bezielde me toch. Het enige wat me
interesseerde was mijn eigen wereldje. Mijn vrijheid, mijn eigen ‘ding’.

Na vier jaar ben ik negentien en gelukkig ook een stuk ‘volwassener’ als eerder. Ik realiseer me dat mijn vrijheid
oneindig groot is. Ik kan gaan en staan waar ik zou willen, maar besef me ook dat mijn vrijheid groter is dan zoveel
mensen die dichtbij en ver weg van mij staan.
De oneindige vrijheid die ik in mijn handen heb wil ik delen. Ik heb de vrijheid om mijn liefde, vriendschap en geduld
te delen. Ik heb de vrijheid om mijn deur open te zetten voor degenen die het nodig hebben. De vrijheid om te luisteren en
te geven om, vul maar in.
Al is het maar twee minuten, toch sta ik vandaag stil bij iedereen die de vrijheid niet heeft en nooit heeft gehad. Vandaag waardeer ik alles meer en meer en ben ik dankbaar voor de vrijheid die ik heb.