Ontmoediging of motivatie

Met frisse moed ben ik weer begonnen aan een nieuwe studie. Dit keer journalistiek. Hoewel ik niet goed weet welke kant ik op moet na mijn studie moet ik zeggen dat RTV mij een enorm aanspreekt. Vooral radio. Dit is niet omdat ik graag in de spotlights wil staan, maar omdat ik een grote voorliefde heb voor stemgeluid. Het moment dat ik merk dat iemand een fijne stem heeft kan ik uren luisteren naar wat diegene heeft te vertellen. Zelfs als het onderwerp me niet interesseert. Wellicht komt het omdat ik vroeger veel ben voorgelezen. De hele kinderboeken reeks van Jip en Janneke, Nijntje en Ziezo kwam mijn oren binnen. Inclusief de ISBN nummers.
Ik wijk een beetje af van journalistiek nu, want ik betwijfel of ik boeken zal gaan voorlezen op de radio, maar het enige wat je hoort op de radio is muziek en stemgeluid.
Helaas kwam bij de oriëntatieweek (die overigens nog net niet is afgelopen) heel vaak ter sprake dat er praktisch geen werk meer is in de journalistiek en dat we misschien wel helemaal geen baan krijgen in ons vak zodra we de studie hebben afgerond. Wat een ontmoediging. Of juist niet.
Nadat we dit minstens 10 keer hebben moeten aanhoren heb ik me mezelf afgesproken dat ik het omzet tot een motivatie. Het zal vast niet makkelijk zijn, maar ik ben vast besloten om mezelf op te werken naar de radio. Ongetwijfeld zal het me veel moeite en energie kosten. Maar niets is onmogelijk.

Wat ik nu echt jammer vind is dat ik vast zit. Vast aan verplichtingen die net belangrijk genoeg zijn om je er aan te houden. Laat ik even een paar voorbeelden noemen. Neem nu school. Je hoort volgens het ideale plaatje een opleiding te volgen. Maak je middelbare school af, kies in één keer de goede studie, rond die goed af, vind een goede baan en wees dan ook graag gelukkig. Maar wat nu als dit niet mijn eigen ideale plaatje is? Zou ik dat wel willen? Wil ik dit perfecte plaatje voor anderen of wil ik het voor mezelf? Wellicht klinkt het wat egoïstisch, maar ik wil niet het plaatje voor anderen.
Ik wil meer zien, meer reizen, meer mensen ontmoeten en mezelf op die manier leren kennen. Ik wil niet dat een opleiding mij vormt tot bijvoorbeeld het stereotype journalist.
Neem financiën. Betaal je huur, je eten en je kleding (zodat je er altijd op je paasbest uitziet). Wat nu als ik reis, mensen ontmoet en een boomhut bouw en er in ga wonen. Als dat mij gelukkig maakt, waarom dan niet?
Ik blijf er verstelt van staan hoe makkelijk ik een nieuwe start kan maken, maar het toch nooit doe. Zit ik vastgeroest? Vast aan school, baan en financiën?
Laat ik me losscheuren van verplichtingen die eigenlijk net niet belangrijk genoeg zijn om me er aan te houden.

Laat me toch leven en vooral op mijn manier.

Zo’n vier jaar geleden was mijn idee van vrijheid lichtelijk anders dan nu. Als ik het zo mag verwoorden.
Ik wilde uitgaan, om 4 uur thuis komen, spijbelen en toch goede cijfers halen, festivals bezoeken en naar de andere
kant van de wereld op vakantie gaan. Ik werd boos als ik niet ‘volwassen’ genoeg was. De vrijheid die ik had was
niet goed genoeg. Als ik het nieuws keek was ik keer op keer verbaasd, maar niets verafschuwde mij.
Nu ik daar aan terug denk kan ik mijzelf w...el voor mijn hoofd slaan. Wat bezielde me toch. Het enige wat me
interesseerde was mijn eigen wereldje. Mijn vrijheid, mijn eigen ‘ding’.

Na vier jaar ben ik negentien en gelukkig ook een stuk ‘volwassener’ als eerder. Ik realiseer me dat mijn vrijheid
oneindig groot is. Ik kan gaan en staan waar ik zou willen, maar besef me ook dat mijn vrijheid groter is dan zoveel
mensen die dichtbij en ver weg van mij staan.
De oneindige vrijheid die ik in mijn handen heb wil ik delen. Ik heb de vrijheid om mijn liefde, vriendschap en geduld
te delen. Ik heb de vrijheid om mijn deur open te zetten voor degenen die het nodig hebben. De vrijheid om te luisteren en
te geven om, vul maar in.
Al is het maar twee minuten, toch sta ik vandaag stil bij iedereen die de vrijheid niet heeft en nooit heeft gehad. Vandaag waardeer ik alles meer en meer en ben ik dankbaar voor de vrijheid die ik heb.

Gisteren en vandaag zat ik heel lang in de trein en keek ik mensen. Ik zag hoe een oude man zijn fiets zonder enkele moeite in de trein zette en tevreden bleef staan terwijl de trein verder reed. Een klein meisje dat zeurend aan haar moeders jas trok, terwijl de moeder aan de telefoon druk een gesprek aan het voeren was. Ik hoorde twee jonge meiden giechelen over jongens en met wie ze nooit zouden willen zoenen. Met een jongeman uit Noorwegen sprak ik over de eenzaamheid van mensen. De zon scheen te fel in mijn gezicht, maar met mijn ogen dicht was het heerlijk. Twee uur lang zat ik naast een vrouw zonder een woord te zeggen. We knikten naar elkaar toen ze opstond ´goede reis´.  De vrouw tegen over mij schudde haar hoofd toen ze mijn muziek hoorde. Het stond een beetje te hard, maar het liedje was mooi. Ik zag nog zoveel meer. Reizen met de trein, maakt me gelukkig.

Liefjes, ik denk dat ik even wat kwijt wil. DE NIPT-test is tegenwoordig een groot iets. Je kan heel makkelijk vroegtijdig kijken of je ongeboren kindje het syndroom van Down heeft en dat is natuurlijk helemaal niet erg. Wat ik wel heel erg vind is dat er weinig informatie over het syndroom van Down is. Vaak wordt het omschreven als een erge ziekte of afwijking en soms is het leven ook best zwaar als je een kindje of broertje/zusje met Down hebt, maar wat heeft het soms ontzettende gouden momentjes! Ik zal nooit iemand het recht op abortus willen ontnemen. Als een moeder denkt dat ze een kind met Down niet zou kunnen opvoeden of echt niet wil. Dan heb ik daar absoluut niets over te zeggen. Wel wil ik graag delen dat ik zó ontzettend blij ben met mijn broertje. Ja, hij heeft het syndroom van Down, maar wat is het een prachtig mens. Hij heeft het niet altijd makkelijk, maar hij houdt zijn hoofd altijd omhoog. Eigenlijk is hij mijn voorbeeld. Hij is trots op zichzelf, geeft andere mensen alle liefde en veroordeelt niet. Hij is lief, open, eerlijk en geeft de beste knuffels. Hij leert mij om mijzelf te zijn.
Ik hoop dat mensen dat zien en nooit zullen vergeten

Op de achtergrond speelde de platenspeler zacht en krakend de oude plaat af. Het gaf me kippenvel. Op dezelfde manier waarop jij mij kippenvel gaf toen je jezelf omdraaide en de deur achter je dicht sloeg. Ik heb je het nooit kwalijk genomen, maar het is ook nooit makkelijk geweest. Dat moet je toegeven. Als we aten in het restaurant om de hoek, wijn dronken, in bed lagen. Altijd droop de twijfel van je gezicht af en ik wist waarom. Wat ik niet weet is waarom je het me nooit hebt verteld.

Ik wil dansen tot de zon weer op komt
Dansen tot mijn voeten niet meer willen
Ik wil wakker worden als de zon ondergaat
Blijven liggen tot de schemer verdwenen is
Ik wil genieten zonder zorgen
Zorgen voor mijzelf.
En altijd blijven.