De mensen lopen langs elkaar heen
met hun chagrijnige gezichten
lopen met emotieloze blikken
knikken met een beetje geluk
naar hun medereiziger
uit beleefdheid
hoe kan het met zo’n hoeveelheid
dat mensen alleen zijn
Het enigste wat ik nu en dan hoor
is gaat deze trein?
Naast elkaar zitten zonder
ook maar een woord te zeggen
gericht op hun telefoon, laptop
hier en daar een ipod
Geconcentreerd op hun eigen zijn
totdat een klein
gesprek is gevormd
met een beetje geluk ontmoet je
in deze trein
een gesprek over het weer en de
bijtjes.
maar altijd breekt het weer en gaan ze
gewoon weer lang elkaar heen.
met hun chagrijnige gezichten
emotieloze blikken
en knikken
met een beetje geluk naar hun medereiziger.

(Je kan hem ook beluisteren)