De duinen nodigden me uit voor het leven. Toen ik de zee vroeg wat het beste zou zijn, rolde zij over mij heen. Haar antwoord was duidelijker dan ik me ooit had kunnen wensen. Het enige wat ik moest doen was het laten komen. 'Houd het niet tegen' fluisterde het zand onder
 mijn voeten. Zij begreep wat ik bedoelde en omhelsde mij.

Terwijl de duinen haar armen uitstrekte, gaf de zee mij
een zachte duw in mijn rug.
'Ga maar' en ik ging.